جمهوری خود مختار وروره

تو چه میدانی این دل كه پشت پیراهنی از گل سرخ پنها ن است . چقدر دلتنگ توست . اگر دهلیز هایش را ببینی كه با نام تو تزیین شده و اگر صدای تند و هیجان الودش را بشنوی . ان وقت شاید كمی . فقط كمی مرا درك كنی تو كه هر شب به خوابم میایی . چه می دانی این چشم كه از میان تیرهای مژ گان و كمان ابروان . ردپای تو را دنبال میكند .چقدرمشتاق دیدار توست مگر نه این كه تو دوست بودی پس چرا رفتی و خودت را پشت امواج فاصله پنهان كردی و ابرهای گر یان را به سوی من فرستادی تا هم چنان و همواره به یادت ببارند .خیلی دلتنگ توام . گلوی پر از بغض من هم چنان واژهء دوستی را فریاد می زند تا شاید باد صدایم را به سرزمینت برساند و تو بشنوی كه هنوز هم دوستت دارم
به قلم محمد یوسفی